‘Kinderen van Duitse militairen in Nederland’

‘Kinderen van Duitse militairen in Nederland’

PDF Afdrukken

Goed bezochte lezing van Monika Diederichs

Donderdagavond gaf historica Monika Diederichs een lezing over haar boek ‘Kinderen van Duitse militairen in Nederland’. Voor haar onderzoek naar het kaalscheren van de ‘moffenmeiden’ in Nederland, dook Monika Diederichs de archieven in en had vele heftige interviews.

Jonge meiden of vrouwen die tijdens de oorlog een relatie hadden met een Duitse militair, werden willekeurig bestraft. Ze werden gearresteerd en/of kaalgeschoren en velen werden er naar interneringskampen gestuurd. De meisjes die ook daadwerkelijk wilden trouwen werden zwaarder gestraft omdat deze ‘geestelijke verbondenheid met Duitsers’ niet werd goedgekeurd. Er bestond de opvatting dat alle vrouwen die met Duitsers waren, aanhangers van de NSB waren. Monika Diederichs ontdekte dat dit maar een derde was. Vrouwen hadden vaak een hekel aan Duitsers, behalve aan die ene. Na de oorlog werden zij gestigmatiseerd en afgewezen.

Na de oorlog waren er vele interneringskampen, die boordevol kwamen te zitten. Dan kon een vrouw naar huis worden gestuurd met een voorwaardelijke buitenvervolgingstelling. Straffen als het tien jaar ontnemen van stemrecht werden hierbij makkelijk opgelegd.

Kaalscheren na de bevrijding
Sommige vrouwen ontliepen het kaalscheren, door bijvoorbeeld vroegtijdig naar een andere stad te vertrekken waar niemand hen kende. Toch werden er vanaf het begin van de bezetting al lijsten gemaakt van meisjes die met Duitse militairen gingen. Er werden vooral meisjes uit de lagere sociale klasse geschoren, zo werd er in Amsterdam-Zuid geen enkel meisje kaalgeschoren.

Het kaalscheren gebeurde vooral ter genoegdoening van de samenleving. Het was vooral een schouwspel. Het was als het ware een beroving van de seksualiteit van de vrouw, hiermee verloor ze de aandacht van mannen. Hiermee werden de spanningen onderling ook verminderd en zou een bijltjesdag worden voorkomen. De vrouwen werden na afloop ingesmeerd met pek of menie, wat gemeen zeer doet op een hoofdhuid vol wondjes.

Na het kaalscheren hielden veel vrouwen hun rug recht en droegen een tulband. Sommige vrouwen die uit solidariteit meeleefden, deden hier vervolgens aan mee waardoor er haast een trend ontstond en niet meer te onderscheiden was wie er ‘fout’ was geweest in de oorlog.

Kinderen van Duitse militairen
Er werden zo’n dertien- tot vijftienduizend ‘Wehrmachtskinderen’ geboren. Velen kwamen terecht in Duitse kindertehuizen wegens de stigmatisering van de moeder. Veel Duitse militairen lieten het afweten. Na de geboorte van deze kinderen werden ze uitgegeven bij Duitse burgerlijke standen in Nederland. Na 1950 werden ze stateloos verklaard: ze waren geen Nederlands en ook geen Duits. In 1952 veranderde dit. Toch hebben veel vrouwen bewust hun kinds afkomst verzwegen. Deze kinderen hebben nog lang gevolgen ondervonden van hun afkomst, velen zelfs vandaag nog. Tot op de dag worden er beredeneerde uittreksels verstrekt, waarin de erkenning van een Duitse militair niet mag worden overgenomen. Dit is volgens het Nederlands wetboek geregeld. Wel worden er steeds vaker kopietjes meegegeven waardoor mensen ontdekken dat ze een Duitse vader hebben, dat is al een stap vooruit.

Na de oorlog werd het kaalscheren een taboe in de geschiedenis, er werd weinig over gepubliceerd. Ook omdat er natuurlijk vrijwel geen enkele vrouw over wilde praten. De laatste jaren is daar een kentering in gekomen: meer vrouwen durven hun verhaal te doen.

About The Author

Pieter Hoekstra (1978) is actief op het gebied van Oral History.Hiernaast heeft hij een collectie voorwerpen verzameld die rechtstreeks herinneren aan dit deel van de Urker geschiedenis.


Have your say!

Have your say!

bericht

naam *

email *